De bevalling...Het echte verhaal....

Wat gebeurt er nu zo allemaal tijdens een bevalling?

Ja, zo een bevalling... Je hoort er wel eens iets over, je hebt het misschien al eens gezien in zo een realitysoap. Maar uiteindelijk kan niets je voorbereiden op het echte werk.

Mijn little bubble was uitgerekend voor 14 februari... Valentijn! En dat wilde ik ten alle tijden vermijden. Anderen vonden het misschien leuk en stelden zelfs "Valentijn" als naam voor, maar ik had er alles voor gedaan om hem te stoppen, mocht hij zich hebben aangeboden op die datum (niet dat dat mogelijk is, maar ik hield mezelf in die waan).

Hoe dan ook, rond en gezond, 9 maanden voorbij... 14 februari voorbij en... ACTIE!!

 

Op 16 februari, om 22u zat ik lekker thuis met de husband naast me. De eerste stress kwam al toen ik hem vroeg om de

tijd van de weeën op te schrijven én me te helpen met mijn oefeningen... Twee dingen tegelijk doen? So not!!! Meneer slecht gezind en ik al bijna in tranen! :). Maar we bleven sterk...

Om 12 u 's nachts uiteindelijk beslist om naar het ziekenhuis te rijden omdat ik me echt vreemd voelde... Hopende dat ik, daar aangekomen, niet één van die vrouwen zou zijn die ze lachend terugsturen. "Mevrouw, dát zijn maar oefenweeen!"

Dus, fijn, mét weekendtas, naar de speciaal-voor-zwangere-vrouwen-spoed-afdeling.

Even aanbellen...

"Bonsoir, comment puis-je vous aider?" zegt de parlofoon.

"Hallo, mijn vrouw moet bevallen." (husband- no speak français)

"Pardon? Français? Anglais?" (parlofoon - duidelijk geen parler Neerlandais)

"My wife, she's having a baby!" (wanhopige husband)

"Where is she, sir?" (parlofoon - duidelijk vreemde dingen gewend)

"In the car!" (husband going mental)

"Where in the car?" (parlofoon - is dat een essentiële vraag??)

- you say whaaattttt!???!!?!?!?-

"Next to me of course!!" (husband going angry)

- waar anders?? In de koffer??-

Anyway, na dat "men-spreekt-niet-overal-Nederlands-in-Brussel" debacle mochten we dan binnen en

werd me na een kort onderzoekje gemeld dat ik die nacht nog mijn Little One zou hebben. Yeeeeej!!!

Nog supergoed gezind én nog in staat de pijn te negeren werd ik in een sexy jas met rug-opening gehesen,

met bijpassend one-size-fits-all onderbroekje.

Bevallen in stijl? You so wish!!

Op dat moment besef je al dat je man wel eens heel veel te zien zou kunnen krijgen... Misschien zelfs wel iets te veel.

"Wat is een lavement?", vroeg de desbetreffende husband aan de verpleegster toen ze dit kwam voorstellen...

Negeren, negeren. Niet uitleggen!!

Een uurtje van puffen later biept mijn mannetje nog eens de verpleegster op. "Heeft u misschien een iPhone-lader?"

Ik vraag me af als dat belletje dààr voor dient.

 

Weer wat later, nadat meneer alsnog zelf de iPhone lader ontdekte in de tas, besloot hij om anders het moment even te vereeuwigen in een video.

Situatieschets:

Ik, uitgeput, voelend als een gestrande walvis, in rugloos schortje... Op een bedje.

Man, fris en fruitig, begint in heuse BBC-interview-style me te filmen en vragen te stellen.

Ik, zoveel pijn dat ik enkel apathisch kon "ademen", heb enkel "baby, stop" kunnen fluisteren.

Seriously?!

Achja,

Nog een uurtje of vijf van veel puffen, niks zeggen, man-die-bijna-in-slaap-valt, en veel pijn later denk

ik:

"Why the *** ben ik zo aan het afzien als het ook mét epidurale kan?!"

 

En dan... Één belletje later komt het verpletterende nieuws... "U mag geen epidurale, mevrouw, want

uw blablablabla..." De rest begreep ik niet. Of ik luisterde al niet meer. Geen epidurale?? Maar maar maar...

En toen ging alles zo snel. Zoveel pijn. Geen enkele houding is meer aangenaam. Je weet nog niet meer wat je voelt.

Ik was zo blij dat ik kinesitherapie had gedaan op voorhand!! Oh man!! (Vergeet wel niet dat elke oefening die je leerde, vaak met hulp van the hubby nu ineens dient te gebeuren in

een rugloos hemd! Vooroverleunen aan het aanrecht en meneer duwt tegen mijn heupen?? Oooh, why oh why...)

 

En dan... Om 8u 's ochtends vloog er een team binnen. Er moest een keizersnede gedaan worden.

Meteen.

Ik was zo blij dat ik niet meer moest bevallen dat ik de ernst van de situatie niet eens meer besefte.

En wat zegt het mannetje dan? "Maar ze is zo goed bezig. Kan het echt niet zo?" Ik dacht,

neem het maar als een compliment, maar shut op! :)

 

En dan gaat alles super snel. Drankje om al je eten omhoog te laten komen. Zo misselijk als iets én met hevige weeën moeten ze je in het operatiekwartier krijgen op de operatietafel... naakt... TL Lampen... Do  I need to say more? Vastgebonden op een tafeltje, al puffend en proberend om me toch te concentreren, deden ze me in slaap...

 

En dan wordt je wakker... in een bedje... met een dikke buik... geen baby in zicht... een man die zenuwachtig met je ouders aan het bellen is. "ja, ze is bevallen, alles is goed gegaan." hoorde ik hem zeggen...

 

BEVALLEN???

 

Yips, er bleek ergens een terrariumpje te zijn waar mijn baby in lag. Een baby die ik nog niet gezien had... MIJN BABY!!!

En dan lig je daar, suffig van de narcose... na te denken over wat er nu allemaal gebeurd is...

 

Uit bed kon ik niet... daar deden die nietjes van de keizersnede te veel pijn voor...

Maar toen ik dat kleine aapje op mijn arm gelegd kreeg was alles ineens anders!

Welkom cliché's... welkom mama-titel... welkom "mijn kind is het mooiste ever" gevoel!!!

 

En uiteindelijk ben ik misschien "nooit" bevallen, maar mijn man zeker drie keer!!

 

Maar desondanks ben ik blij dat ik een hand had om in te knijpen!! I love you hubby!

 

x A x

Commentaar schrijven

Commentaren: 0