Augurken met slagroom en een geplopte navel?

Zwangerschappen en de cliché's...

Als je denkt aan zwanger, waar denk jij dan aan? Ik dacht altijd aan waggelende vrouwen, veel geklaag, opgezwollen voeten, uitpuilende navels, striemen, alleen maar over baby's kunnen praten, vreemde "goestingen" in eten hebben, slechte kleding zn nog veel meer...

Nu ik er bij stil sta zag ik eigenlijk alleen de slechte dingen. Oké oké, er loopt wel eens zo een stralende, goed geklede, slanke toekomstige mama rond, maar dat vond ik altijd uitzonderingen op de regel.  

En als je nu al die vooroordelen eens zo googelt... Dan kom je wat tegen! Hele blogs en forums en medische sites vol!!! En allemaal klachten, allemaal drama's. Maar als je niet googelt, dan lijkt het wel mee te vallen. Het is toch iets mysterieus hoor, dat zwanger zijn!! En als ik dan sommige verhalen hoor is het iets heel engs ook!  

Nuja, even terugkomen op mijn onderwerp. De clichés. De grappigste en meest bekende, namelijk de gekke zin in eten, de "augurken met slagroom", die leverde mij een heel bezorgde man op! Want blijkbaar hoort een man alle "goestingen" van een vrouw te volgen, werd er hem geleerd!  Dus werd er me elke dag heel lief gevraagd als ik ergens specifiek zin in had. En eigenlijk had ik dat niet eens!!  Tot ik op een dag zin had in smoutebollen. Niet zomaar ineens zin, maar gewoon omdat ik een paar dagen ervoor zo een kraampje had gezien! Dus, mannetje gaat plichtsgetrouw naar buiten om smoutebollen te halen... Een halfuur later was hij nog niet terug, dus ik dacht: even bellen! Hoorde ik toch niet de gsm rinkelen in de slaapkamer. Typisch! Nog een halfuur later was hij echter nog steeds niet thuis. En twee uur later ook niet. Ik werd wild!! Ik kon hem niet bellen en wist niet eens waar hij zat. Dat kraampje stond thans op nog geen 100m van thuis. En toen kwam hij ineens binnen. Mèt smoutebollen weliswaar. Zo ongerust dat ik was,  ik had hem kunnen wurgen.  Wat was er nu gebeurd? Wel, meneertje had aan de verkeerde kant van de weg gekeken, en ze niet gezien. Dus was hij heel de stad gaan afzoeken naar smoutebollen. En toen hij het uiteindelijk moest opgeven en op de terugweg was zag hij ineens het kraampje aan de andere kant van de straat! Dus die "goestingen"? Voor niks goed! Haha!

 

Een ander cliché is de natuurlijke fierheid van mama's en papa's. Onvoorstelbaar. Irritant. Belachelijk.

En volkomen oncontroleerbaar. Grrrrrrrrr. Onmogelijk. Bah! Uhu!! IK doe het ook!! Blauw ergerde ik me aan al dat gebroebel van nieuwe ouders over hoe mooi en schattig en lief en uniek hun baby is. En dan al die foto's en video's die je onder je neus krijgt geduwd. En altijd die "hij is toch zo voor op de rest", of "die van ons kan al blablablabla, dat is zo veel vroeger als de anderen", en ga zo maar verder. Ik vond het zo irritant. Zooooooo irritant. En nu is die van mij de mooiste. Echt waar! En ik toon ook foto's en filmpjes. Help. En het ergste is dat ik het nu ineens normaal vind. Uhu. Normaal. Ik hoor mezelf nu zeggen: "Het is toch normaal om fier te zijn?". Ja. Oké. Dat is zo. Maar moet de rest dat ontgelden? Blijkbaar wel!!!  Can somebody stop me??? Anyway, voor dat ik ineens foto's bovenhaal. Let's move on naar het volgende cliché.

De uitpuilende navel! Die zie je regelmatig. Onder alle laagjes van kleren door! Begrijp me niet verkeerd, i know it can just happen, maar ik vind het echt niet leuk! Ik had er zelf echt schrik voor zelfs!! Elke dag moest ik tien keer kijken als hij nog niet "geplopt" was! Het was zo erg dat als ik nieste ik mijn navel zelfs vasthield. Uit schrik dat hij naar buiten zo schieten van de druk!!    

 

 Zo zie je maar, de ene heeft angst voor belangrijke dingen, de ander voor... Behoorlijk nutteloze zaken. Ach. Uiteindelijk zijn we allemaal uniek, én supermama's op onze manier. ❤

 

x A x

Commentaar schrijven

Commentaren: 0