Nachtelijke °blips°

Slaap... Je weet pas wat het is als je er geen meer krijgt... 

 

1u20 en ik word wakker van een gil uit de babyfoon.

Het eerste wat ik denk is: "ik hoop dat dit gewoon in zijn slaap is". Maar dan voel ik me meteen schuldig. Ik hoor eigenlijk toch meteen uit bed te vliegen en te gaan kijken als alles wel oké is met mijn kleine bubbeltje als goede moeder?!

Maar ik heb er de energie niet voor. En als de babyfoon netjes weer uitvalt na die ene gil, doe ik opgelucht mijn oogjes terug dicht... Weliswaar met een klein knagend schuldgevoel. Een kleintje maar... Want het gevoel van euforie dat ik toch nog even verder mag slapen overwint het schuldgevoel. Slaap. °love it°

En dan, om 6u, geween, ..., yips, mijn kleine mannetje is wakker. Nu weet ik het zeker hoor, dit wordt opstaan. En op dat moment hoop ik stiekem dat het al 7u is. Maar helaas vertelt de klok dat ondanks mijn gestructureerd bedritueel, mijn mannetje zijn natuurlijke klok beslist heeft dat het etenstijd is. En dan denk ik meteen: "waarom moet ik ook altijd tegen iedereen zeggen dat hij altijd van half acht tot zeven slaapt?!" Is dit een straf?? Want mijn mannetje slaapt normaal altijd van half acht tot zeven!!! Echt!!  En dan bekruipt mij ineens het gevoel dat dit misschien wel een levenslesje is. Eentje wat me doet beseffen dat ik veel geluk heb!! En dat er miljoenen mama's elke nacht op de meest onchristelijke uren worden gewekt. Of kinderen die  's avonds drama's maken alvorens ze in slaap vallen... Of kinderen die niet zindelijk geraken...

Het opstaan is ineens al een stuk minder erg!! :)  En als ik dan mijn kleine mannetje uit bed vis en ik zie dat blij gezichtje, dan vind ik 6u plotsklaps geen probleem meer!!! 

 

Maar als ik dan in de namiddag ineens een gigantische vermoeidheid voel opkomen, dan vraag ik me toch af als het woord "uitslapen" en al zijn varianten zoals "uitgeslapen", "slapen", "uitgeslapen zijn" ooit nog van toepassing zullen zijn in mijn leven.

 

Dus...

Aan alle mama's die elke avond hun best doen om hun kind op tijd én met een goed slaapritueel in bed proberen te leggen: Bravo!! 

Aan alle mama's die elke avond meerdere maken de lakens dienen te verversen omdat kindjelief beweerde dat hij nu echt op tijd ging roepen als er pipi kwam: Chapeau!!

Aan alle mama's die meerdere malen per nacht uit bed moeten voor een ziek kindje: Je bent een topper!

Aan alle mama's die bij elke gil uit bed moeten springen om hun ukkepuk hun tutje terug te geven: Moedig!

Aan alle mama's die elke avond met een plakkerig warm kinderlijfje in hun bed zitten opgescheept: Hou vol!

 

Aan alle mama's: jullie zijn geweldig!!! Blijf het volhouden! Blijf proberen. Jullie doen het geweldig. Niemand anders dan de mama's weten wat het betekent om je eigen slaap en leven op hold te zetten voor zo een kleine ukkepuk. Fuck die roze wolk. Lang leve de babysitter om af en toe een beetje slaap in te halen of nog eens een date night te hebben.

Lang leve je mamabuddies om af en toe eens lekker tegen te klagen.

Lang leve dat gezichtje van je kleine ukkepuk...

 

Blijf volhouden met je ritme, je structuren en je rituelen. We zullen er ooit de vruchten van plukken! 

Jullie zijn geweldig!

 

x A x

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0