Me VS de playstation!!

Als je man een heel klein beetje Playstation verslaafd is... 

De playstation... Ik zie het als de ondergang van het mannelijk ras...

En als er hier vrouwen zijn van wie de partners ook regelmatig Playstation spelen dan gaan die dit zeker beamen!!

 

A day in a life of a Playstationwife:

 

Je wekker gaat om 7u 's ochtends. De plicht roept! Opstaan, kindje naar de crèche of de school brengen en naar het werk vertrekken. Husband draait zich op dat moment nog eens lekker om... want Husband heeft een job waarbij hij geen 9to5 moet doen...

 

En na een lange dag met veel stress kom je naar huis... hopend op een opgeruimd, warm nestje, idealiter met de geur van net gemaakt eten...

Sleutel in de deur... en ik probeer het op dat moment nog te negeren, maar ik vang al de eerste signalen op dat het wel eens iets anders zou kunnen zijn wat ik ga aantreffen...

"gasten, gasten, naar de doos! Ik heb MaxAmmo. Whoojooo whoojooo, zemaaaaaaa." weerklinkt in de huiskamer...

En daar zit hij dan... die husband... in dezelfde kleren als de dag ervoor. Haar in de war. Duidelijk niet verder als de zetel geraakt die dag én omringd door rommel: een lege koffiekop, lege koekjesverpakkingen, een bordje, kruimels, ...

°daar gaat mijn humeur°

Maar als sterke vrouw, die gelooft in het goede van de mensheid, hoop je stiekem dat het eten ergens in een kookpot zit of in de oven en dat hij gewoon even ontspannend een spelletje speelt op de Playstation terwijl hij op zijn prinsesje wacht... (ik dus hè). Dus, zonder me uit het lood te laten slaan zeg ik "hey schattie. Hoe was je dagje?"

°nota: je hebt zelf de hele dag met k*t klanten lopen klooien, je hoopt eigenlijk dat hij die vraag aan jou stelt maar zover komt het op zo een moment niet°

"hey schat", zegt de husband zonder me aan te kijken, want hij moet duidelijk zichzelf erg concentreren om die levensbedreigende zombies op onze tv uit te roeien.

"-kuch- Is er euh iets om te eten toevallig?" (TOE-VAL-LIG???? ALSOF ETEN TOEVALLIG IN DE OVEN BELANDT!! Maar uit ervaring weet je dat het geen zin heeft om de man te bruskeren)

"Gasten gastennnn, whooojooooo, shiiiitttttt, ik ben down gasten! Die heeft mij gepakt, ik ga die zwaaaaar terugpakken. Ik ga effe reloaden, wacht op mij", roept husband in zijn bluetooth oortje.

°niet het antwoord waar ik op hoopte°

Als ik vervolgens probeer om reactie te ontlokken door subtiel mijn wenkbrauwen omhoog te trekken en hem aan te kijken, word ik vriendelijk verzocht om niet voor het beeld te gaan staan "schattie"

Oké, dan maar zelf op missie in de keuken. AHA! Er is kip uit de diepvries gehaald... Kip die ondertussen ligt te verpieteren op het aanrecht... Oké, dan maar zelf aan de slag.

 

Een halfuur later staat er eten op tafel en hoor ik de husband tegen de "gasten" zeggen (antwerpse slang voor homies, bro's, vrienden, chillbuddies, ...)

"ik moet gaan eten, ik blijf effe op de brug staan. Verdedig mij effe. Ben zo terug"

 

En als ik nu eraan terugdenk... aan die "gouden tijden"... dan denk ik: elke normale mens had hem de deur uitgegooid. De playstation of de man. Dat mag je zelf kiezen. Maar ik dacht: " dat is vast een fase".

(Ik had gelukkig gelijk. De playstation verslaving heeft uiteindelijk een halfjaar geduurd. )

 

Even terugkomen op ons gezellig avondeten. Mijn lieve husband babbelt wel gezellig, maar met dat Zombiegeluidje op de achtergrond is het toch niet zo gezellig als ik hoopte. En als ik dan vervolgens de tafel begin af te ruimen merk ik dat de husband zichzelf alweer richting zetel begeeft...

°speechless°

En ja hoor. Het spelletje wordt terug hernomen.

Als ik mezelf, na de afwas, lekker naast mijn mannetje op de zetel installeer, krijg ik een headset toegereikt met de vraag als ik die even kan insteken...

°is this for real? Are you freakin' kidding me???°

IK ZIT NET...

°oké, oké, de headset wordt in het stopcontact gepropt°

En dan zou je denken dat het even °stil ° wordt in huis. Maar nee hoor. De husband zit zo IN zijn spelletje dat hij na 5 minuten vergeet dat de headset in het stopcontact steekt... en hij begint dus opnieuw orders te roepen naar zijn vrienden... die hem weliswaar niet kunnen horen zonder dat oortje.

Zwaar gefrustreerd dat niemand naar hem luistert roept hij nog eens op zijn ZombiekillerPartners...

En dan... °paniek°

Er wordt eens aan het linkeroor gevoeld... °geen oortje°. Er wordt eens aan het rechteroor gevoeld... °geen oortje°

En op dat moment heb ik zo hard gelachen. Hoe kan een mens zooo opgaan in een spelletje?

(Ik vraag me af hoe sommige vrouwen dit maanden en jaren tolereren. Goeie god. DOE ER IETS AAN!)

 

En als ik dan 's avonds alleen in bed kroop viel ik na een poosje in slaap op de rustgevende tonen van een AK47 en krijsende zombies.

 

En als ik nu de man nog eens confronteer met de Playstationtijd, dan kunnen we er alle twee heel goed mee lachen.

En op zo een momenten kijkt mijn mannetje naar me en zegt hij "ik zie je graag"

en dan denk ik... "ik jou ook mannetje"

en dan ben ik heeeeeel blij dat hij er van afgekickt is.

 

Het was trouwens afkicken of een schijfje salami erin. :D

 

x A x

 

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0