Dé blik...

We hebben allemaal onze mening... en sommigen steken die in één genadeloze BLIK

Ken je die momenten dat je ergens bent en dat je moeders, soms letterlijk, ziet worstelen met hun kinderen? En ken je dat moment dat je eigen wenkbrauwen ineens de hoogte inschieten en je medelijdend of afkeurend begint te kijken? Al ooit afgevraagd hoe de moeder in kwestie zich daar moet voelen? 

 

Sta je daar te kl*ten met je eigen kind wat ineens out of the blue beslist om niet meer te luisteren en krijg je ook nog eens van die volwassenen die je het schaamrood op de wangen bezorgen omdat ze met één blik je het gevoel geven alsof jij er niets van bakt...

 

En waar ik vroeger dacht dat dit lag aan slechte opvoeding denk ik nu soms: 'Been there, done that' of 'Komt dit nog?' Of 'Pfieuw, kunnen voorkomen!' Of natuurlijk 'arme mama, ze doet het mis!' Haha. Of... "Arme mama, en ze doet zo haar best!!"

En ja, dan wil het nog wel eens gebeuren dat óók ik val voor... De blik! Zie het als een soort van mengeling van medelijden, opluchting dat jij het niet bent en lichte afkeur. In één woord... 'de blik'! Behoorlijk afschuwelijk dat we ons erdoor laten verleiden, maar we doen het allemaal wel eens!!

But... who are we to judge???

 

De situaties waarin ik me niet kan inhouden lopen nogal uiteen, maar de meest bekende is toch wel als ik snoep, chocolade of chips in een kinderhandje zie, of nog erger, in de buggy in een babyhandje!!!  

Verder is het 'ik wil ... Brulbrulgilgilschreeuwschreeuw' gedrag in supermarkten of speelgoedwinkels ook wel een van mijn favorieten, maar die fase zou me nog te wachten kunnen staan, dus daar probeer ik me erg hard in te houden.  

Oooh, en mijn favorieten, waar ik me echt niet kan inhouden, zijn de situaties waarin niet alleen het kind zich misdraagt, maar ook de ouder plotsklaps niet meer weet hoe hij "ge-dul-dig" moet spellen. Wel, dan schiet er ook één wenkbrauw meteen de lucht in... 

 

We kennen ze dus allemaal wel, die situaties waarin dat je zelf vindt dat het beter kan. Maar zoals ik net al zei. Is het wel aan ons om er een oordeel over te vellen?!

En nu ik in mijn vriendenkring wel eens geconfronteerd wordt met zulke situaties besef ik meer en meer dat die mama's misschien wèl heel hard hun best doen... (Of misschien niet, zegt een betweterig stemmetje in mijn hoofd) haha.  Dus ik denk dat het alleen maar eerlijk is als we enkel oordelen over situaties die we kennen!!! En dan moet je nog opletten met je mening te verkondigen want je kent het hele verhaal niet!! God weet hoe lief die kinderen (of volwassenen) normaal zijn? God weet wat er aan vooraf ging? 

 

Dus people out there: no kids, no judgement! Jullie moeten het zelf maar eens proberen! En aan de mensen die weten hoe het moet: help er iemand anders mee! ☺

 

Ahja, eens even delen hoeveel 'blikken' ik al heb gehad.

Twee gespotte blikken: De eerste keer omdat ik aan het winkelen was en de buggy vol met kleren had liggen en Little One gewoon op mijn linkerarm had hangen, een positie die hem hielp tegen krampjes!

De tweede keer kreeg ik de blik van een 'mama mama', ik zag al aan de kinderen, de manieren, de kledij, ... dat het zeer opgevoede mensen waren. Zo van die 'geen tv of potjes' in huis (dat zei ik vroeger trouwens ook haha). En wel, die mevrouw keek eerst lief naar Little One, maar toen ze én een tutje én een doekje spotte zag ik dé blik!! Achja, wist zij veel dat ik al de hele dag met hem onderweg was geweest en dat hij dat enkel krijgt om te slapen of te 'chillen' als ik hem niet in bed kan leggen... Maar ik dacht echt... Afleren!! Die blik!  En ik sta voor 100% achter een tutje! Heel veel tutjes! (Nu nog zien hoe ik ze krijg afgeleerd in de toekomst.. hahahah)

 

En denk eraan: Judging someone zegt meer over jou dan over hen!! :)

 

 

x A x

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Ester (dinsdag, 18 oktober 2016 22:34)

    Hé waarom kende ik jullie blog nog niet eerder?
    Jullie schrijven écht heel leuk.

    Ik ben fan!
    (en blijf hier nog even rondscrollen!)