De doos van Pandora

Woede: eenmaal er uit is er vaak geen weg meer terug...

 Wie kent er het verhaal niet van de doos van Pandora?  Over die doos die niet geopend mocht worden maar wat toch gebeurde... en waar uiteindelijk alleen maar slechtheid in zat...

Wel... ik denk dat we allemaal een doos van Pandora bij hebben. Diep vanbinnen. Verstopt en goed gesloten.  Maar soms gaat die open en komt er ook veel kwaad uit.  En die doos dicht doen blijkt moeilijker dan gedacht. ..

Mijn doos van Pandora is maar een klein doosje, gelukkig.  En ik heb hem best goed op slot gedaan vind ik.  Maar soms denk ik dat die kleine draak van mij de sleutel heeft...

 

Ken je dat gevoel van opgekropte frustratie als je je ergens voor moet haasten en die Little One van je wil ineens niet meewerken.  En je voelt het pruttelen van binnen.  Je voelt de frustratie bubbel groter worden... en dan ineens heb je er echt genoeg van en roep je iets op je kleintje. En op het moment dat je mond open gaat, vliegt die frustratie bubbel naar buiten en springt die kapot. En dat is het moment dat die doos van Pandora opengaat. Op een of andere manier heb je je zelf niet echt meer onder controle.  En hoe bozer je roept, hoe bozer je wordt!! Ineens zit er alleen nog maar kwaad in je. En je weet dat het alleen maar erger gaat worden als je er aan toe geeft. Je weet dat die doos van Pandora dicht moet of je plakt je klein mensje nog achter het behang... (figuurlijk natuurlijk)

En het ergste is dan ook nog eens dat jouw kind ook weet dat die frustratiebubbel zo groot is geworden dat alles er uit knapt. Jouw kindje weet dat er lelijke dingen in die doos van Pandora zitten en dat het moeilijk is om die terug dicht te krijgen.  Dus op dat moment begint je Little One ook nog eens te wenen en heb je helemaal zin om te gillen. Ik krijg dan zin om met de deur te slaan. Want het is dan zo moeilijk om terug je "calm & cool " te vinden! En ik heb dan ook zo een spijt hè.  Spijt dat ik die kl*te doos heb geopend. 

En op zo een momenten weet ik dat roepen of boos worden geen zin heeft.  Vaak start je er iets mee wat je zelf niet meer onder controle hebt.  

 

En die Pandora doos is trouwens echt niet iets wat alleen door je kids getriggerd kan worden. In het verkeer, in de supermarkt, een vervelende klant, ... noem maar op... Er zijn wel vaker momenten waarop ik denk: stay calm! Want als je toegeeft aan de woede, dan loopt het sowieso uit de hand. :)  En dan ben jij meestal diegene die kwaad en gedrustreerd is. 

 

Dus... Hoe pak je dat dan aan. En wat kan je dan doen om er voor te zorgen dat je kind luistert en dat jij niet zo boos moet worden dat je er zowat van ontploft? 

 

Hier komen de tips :

 

* open de doos op regelmatige basis op rustige en kindloze momenten en evalueer alles wat er in zit. En daarmee bedoel ik: denk eens aan de momenten waarop je boos bent geworden en waarom.  Kan je dit vermijden in de toekomst? Misschien moet je je kind er eens apart over aanspraken en duidelijk maken dat het niet oké is wat er toen gebeurde. Ik kan me bijvoorbeeld blauw ergeren als hij te langzaam eet, dus in plaats van elke maaltijd me op te vreten heb ik een stappenplan uitgedokterd. :)

 

* zwijgen is beter dan roepen. Als kinderen boos zijn en geen zin hebben om te luisteren,  dan maken ze geen onderscheid meer tussen negatieve of positieve aandacht. Ze willen gewoon dat je reageert. Doe je dat niet dan kan het zijn dat je vrij snel terug hun aandacht krijgt.  Moet je toch iets melden. Zeg dan alleen het hoog nodige en alleen datgene wat je verwacht. Gebruik een duidelijke en neutrale stem waarmee je aangeeft dat je het meent. Als ze merken dat ze je niet boos krijgen is de fun voor hen er al vaak snel af.

 

* tel tot tien. Of Tot honderd. Als je maar kalm blijft.  Zeg geen kwetsende dingen. Roep niet. Blijf rustig.  Laat zien dat je er boven staat. Blijf ademen. Ga desnoods de ruimte uit. Gebruik geen dreigementen en al zeker geen chantage. Zeker geen snoepjes en dergelijke beloven.

 

* Je bent een mens en geen superheld.  Als je al boos bent om iets wat je kleintje mis deed of net niet deed, maak het dan niet erger om ook nog eens boos op jezelf te worden. Iedereen verliest wel eens zijn geduld. Je mag gerust eens goed zuchten of met je ogen draaien. Ga de kamer uit en vloek eens binnensmonds. Focus je op het " niet los laten van alle lelijke frustratie" en niet op  het feit dat je het niet oké vind dat je je geduld kwijt bent.

 

En denk eraan.  Voorkomen is in dit geval echt tien keer beter dan genezen. Want als je eenmaal begint te roepen is de weg naar je rustige zelf veel moeilijker. Begin er dus niet aan. Slik het af. Berg het op. Let it go. En geloof me. Straffen door rustig duidelijk te maken dat het niet oké is en er een volwassen gevolg/straf aan te geven indien nodig is veel efficiënter dan heel hard brullen en vervolgens een ijsje aan te bieden omdat je je schuldig voelt. 

 

Dus de volgende keer dat je echt je cool gaat verliezen denk je aan die mooie doos van Pandora en beloon je jezelf maar met een ijsje als je flink bent gebleven.

 

 

°mag er dan ook wat discodip op dat ijsje? Natuurlijk Alice°

 

x A x

Commentaar schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Nele van MamaExpert (zaterdag, 05 november 2016 14:56)

    Ik vloek wel eens lekker als er niemand in de buurt is - lucht lekker op.