De bevalling en de after-effects

Haaruitval bij vrouwen... 

Diegenen die wel eens mijn artikels lezen (je weet wel, die met het meisje met de roze laptop bovenaan) die weten dat ik een blij mensje ben en dat ik een heel positieve kijk op het leven heb. Toch ga ik er vandaag voor om een negatief artikel te schrijven. En met negatief bedoel ik niet mijn kijk erop, maar het item zelf...

 

°tromgeroffel°

 

Oh wacht, dat is nergens voor nodig want je las vast de titel al.

 

Haaruitval

 

Yes. Haaruitval...

 

En ik hoop echt dat de meesten onder jullie nu fronsen en denken: "huh? Nooit last van gehad". In dat geval, klik gerust op een andere categorie en lees eens een blij artikel.

Maar sommigen onder jullie gaan misschien even zenuwachtig slikken. Want sommigen onder jullie weten waar ik het over heb.

Ik zal het even kaderen... Het was 2013, ik was een maand of twee ervoor bevallen van mijn kleine bubbel en ik begon  te merken dat ik het moeilijker had om mijn haar leuk te stylen. Ze begonnen wat futlozer en friemeliger te worden en ik kreeg er niet meer echt gemakkelijk een bos krullen van gemaakt. En ik herinner me nog dat ik toen dacht: "och, dat is de shampoo, of het weer, of ik heb ze niet goed uitgespoeld". Maar het werd vervelender en vervelender. En het was pas op een foto dat ik ineens dacht:

 

"WHAT THE F*CK?????"

 

Mijn haar was gewoon enorm uitgedund aan de zijkanten. En met uitgedund bedoel ik echt... weg aan het gaan... Ik had ineens van die inhammen aan mijn voorhoofd zoals mannen dit kunnen krijgen...

 

Als je kijkt op de eerste foto dan zie je wat ik bedoel....

 

Op de tweede en derde foto heb ik alles geprobeerd om het te maskeren. Zijscheiding van kant wisselen, middenscheiding, andere producten, ... noem maar op. En het gaf me zoveel stress telkens. 

Ik werd er ook echt verdrietig van. En het stomme is, er zijn vast mensen met minder haar, dus ik had op zich niets te klagen, maar dat gevoel dat je je haren verliest en de angst om blijvende kale plekken te krijgen is echt niet fijn. En daar gaat mijn blogpost dan ook over. Ik wil hier niet komen zeuren over iets minder haar, nee, ik wil diegenen die het hebben meegemaakt een hart onder de riem steken en ik wil het bespreekbaarder maken. Ik durfde het tegen niemand te zeggen... Zelfs niet tegen mijn man. 

Ik schaamde me toen ik er voor naar de dokter ging. En die wimpelde het af als "och och och, je hebt toch mooi haar, ik zie geen probleem. Neem maar wat supplementen."

 

En dat deed ik dan ook. Ik kreeg Alline aangeraden en ik denk dat ik het een maandje heb volgehouden. Als het echt hielp weet ik niet. Ik weet wel dat ik zelf ineens meer aan mezelf begon te denken. Want ik gaf borstvoeding en ik merkte ook echt dat ik zelf niet genoeg meer vitamines over had voor mijn eigen lichaam. Die zwangerschapskilo's die vlogen er inderdaad vanaf. Maar blijkbaar vloog er dus wel meer vanaf. 

En als je Dokter Google eens raadpleegt dan merk je een overvloed aan forums met paniekerige berichten maar je vindt nauwelijks interessante betrouwbare artikels die het probleem ook aanhalen. Ze zeggen allemaal min of meer hetzelfde, en dat is dat je tijdens je zwangerschap minder haarverlies dan anders zal hebben en dat deze haren tot een viertal maanden na je bevalling pas zullen uitvallen. 

Maar nergens melden ze echt dat het dramatischer dan dat kan zijn en wat je er aan kan doen.

 

Ben ik dan misschien een alleenstaand geval? Nee, want de fora staan er vol van... en mijn zusje Rose (je weet wel, die andere fervente blogster op deze site, die met het blauwe vrouwtje bovenaan de artikels) had er ook last van. Ik herinner me nog dat ze ook pas bevallen was en naast me in de keuken stond en ineens zag ik het! Ook van die fiezelige haartjes op dezelfde plaats als waar ik toen zoveel last had! En ik dacht toen nog... "zou ik haar durven aanspreken? Weet ze het zelf? Kan ik haar kwetsen?"

En toen dacht ik: f*ck dat kwetsen, ze moet weten dat ze niet alleen is! Ik heb haar dus inderdaad erover aangesproken en ik heb haar de restanten van mijn Alline kuur bezorgd. 

 

Er is trouwens nog een dame die hier heel openlijk over heeft geschreven, namelijk modelmummy. Bekijk zeker ook eens haar verhaal!!! Zij is namelijk gegaan voor een haartransplantatie omdat het bij haar blijvend was geworden.

 

Nu even terug naar de moraal van het verhaal hier.

Ik schrijf dit artikel om sommigen onder jullie te laten weten dat jullie niet alleen zijn. Dit is niet bedoeld als -angst-aanjager voor zwangere dames.

Dit is wel bedoeld als waarschuwing dat je jezelf nooit mag vergeten. De tijden na je bevalling zijn heel speciaal en heel mooi maar ook vermoeiend. Zorg dat je voldoende eet en probeer ook echt ervoor te zorgen dat je voldoende vitamines binnenkrijgt. Start desnoods een kuurtje (na een bezoek aan de dokter voor advies wat wel en niet mag) en let op je fruit, je water en je slaap. Jullie zijn allemaal topwijven. En velen onder jullie willen vooral lief en goed zijn voor hun kleintje. En we willen er ook nog eens cute uitzien. Mij allemaal prima hoor, maar blijf ook aan jezelf denken. 

 

Ohja, en niet onbelangrijk... zowel ik als Rose wapperen ondertussen weer met onze volle manen alsof het nooit anders was.

 

°Pantèneschwung°

 

x A x 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0