Hoe bedoel je, je kind moet "luisteren"?

opvoeden opvoeding luisteren kinderen mama

Wat verwachten we nu precies van onze kinderen? 

Luisteren... een woord wat elke ouder te pas en te onpas gebruikt en verwacht. Want luisteren, of het ontbreken ervan zorgt voor een groot percentage van mama- en papastress. 

Maar wat willen we nu eigenlijk precies? 

En wat kan je precies verwachten van een kind?

 

Laten we eerst eens de definitie er eens bijhalen:

 

Wat is de definitie van de competentie luisteren?

 

Een definitie voor de competentie luisteren is het tonen van interesse en het vermogen om belangrijke informatie te filteren uit mondelinge gesprekken.

 

Prestatie-indicatoren voor de competentie luisteren :

 

Laat anderen altijd uitpraten;

Toont respect voor anderen;

Is in staat om non-verbale communicatie signalen juist te interpreteren;

Stelt vragen totdat kern van het verhaal of gesprek duidelijk is;

Kan zich eenvoudig aanpassen aan het niveau van de gesprekspartner, achtergrond of situatie.

 

Mooi uitgelegd toch hè? Merk je al het verschil tussen "luisteren" en "bevelen opvolgen"?

Ik vind het trouwens geweldig als mijn kleine bubbel vragen stelt. Ik vind het een blijk van karakter, interesse en af en toe een beetje cheekyness. :) 

 

Maar wat kunnen we nu verwachten van onze kleintjes?

 

Neem nu deze situatie:

 

Mama: "Doe je schoenen aan, we gaan zo vertrekken."

Bubbel: "Mag ik deze schoenen aan doen?"

Mama kijkt snel even op van haar taken en zegt: "Ja doe maar. Die zijn goed."

Bubbel: "Kijk mama, zo niet hè" en laat zijn schoenen zien met links en rechts omgewisseld.

Mama: "Nee, zo niet. Doe ze nu aan of we zijn te laat."

Bubbel: "Mama, kijk!" en wappert met zijn handen in zijn schoenen. 

Mama, al lichtjes geïrriteerd: "Ja schat, doe ze nu maar aan de voeten."

Bubbel: "Kan je me helpen mama?"

Mama, nu duidelijk geïrriteerd, doet al een beetje bruut de schoenen aan en zegt:"Kom, doe flink je jas aan, dan kunnen we vertrekken."

 

En als ouder weet je dat de kans groot is dat nu alles terug opnieuw start bij de jas. :)  Dus wat is er nu goed en fout? Wel, er is geen goed en fout. Misschien verwachten veel mensen dat kinderen meteen luisteren. Maar in hoeveel gevallen gebeurt dat ook echt? Is het realistisch om dat te verwachten? Wil je dat je kinderen allemaal meteen klakkeloos bevelen overnemen? Droom jij stiekem een beetje van The Sound Of Music toestanden waarin je met een fluitje duidelijk kan maken wat je wil? 

 

Ik niet... 

 

Yips, je hebt het goed gelezen. Ik verwacht dat niet. Want als mijn bubbel gek begint te doen of mij probeert af te leiden dan vind ik dat schattig en zorg ik ervoor dat alles op een speelse manier gebeurt. 

En als ik inderdaad op voorhand weet dat we in tijdnood zijn dan zal ik dit duidelijk op voorhand uitleggen. In duidelijke taal. Zodat hij weet dat het nu niet kan en zo dat hij beseft dat ik zo fier als een gieter ga zijn als hij dit keer wel netjes luistert en lekker snel is bij het zichzelf klaarmaken. En ik zal hem hiervoor ook super belonen ook. En door zelf zo zen te blijven en ermee te kunnen lachen als hij iets geks doet, zorg ik ervoor dat ik rustig kan blijven en dat mijn Doos van Pandora dicht blijft. 

En daarbij, ik kan het niet vaak genoeg zeggen dat de manier waarop wij, als ouders, praten ook een mega grote impact heeft op de luistervaardigheid van je kind. Geef dus zeker niet altijd de schuld aan die kleine ukkepuk. Luister zelf ook goed naar zijn boodschap.

 

En natuurlijk wil ik ook dat mijn kind luistert. Ik wil dat mijn kind naar me leert luisteren als ik iets interessants of belangrijks vertel waar hij iets uit kan leren. Ik wil dat mijn kinderen weten wanneer het belangrijk is dat ze luisteren omdat de situatie dit verwacht, denk aan een handje vasthouden op een drukke kerstmarkt. Maar ik zal nooit verwachten dat ze slaafs alles overnemen. Ik wil dat ze ten allen tijde zelf ook hun breintjes gebruiken en beseffen waarom iets belangrijks is zonder dat ik daarvoor een bevel moet roepen. Want ik vind persoonlijk dat ouders levensbegeleiders zijn die het beste in hun kind naar boven moeten halen. 

Ik wil dat mijn kind zelf snapt dat hij zijn jas en schoenen moet aandoen en dat dit niet pas gebeurt als ik het beveel. 

 

En als ik dan ouders zie die boos worden omdat hun 3 maanden oude baby zijn tutje de hele tijd op de grond gooit dan vraag ik me weeral af: Wat verwachten jullie?? 

Ik heb dat tutje duizend keer opgeraapt en met grappige bekken-trekken duidelijk gemaakt dat het vies is en niet oké. Maar ik heb het niet één keer afgepakt en geroepen dat ik het in de f*cking vuilbak ging flikkeren. :)

 

Dus als je kleine kinderen hebt die stoute dingen doen. Maak ze het op een aangename manier duidelijk. Stel je grenzen, maar let op met te harde straffen en frustraties. En denk eraan: vaak is het gewoon een schreeuw naar aandacht en kan je dit met wat afleiden omdraaien naar een positieve situatie. 

Die van mij duwde duizend keer per dag op het knopje van de modem. Zeer vervelend. En ik overwoog even om de modem te verplaatsen. Maar toen dacht ik: Neen! Zo los ik het niet op. Hij moet er gewoon leren afblijven. Dus maakte ik duidelijk dat ik dat niet wilde door te stoppen met spelen met hem zodra hij dit deed. Of door hem telkens weg te halen van de knopjes. En hij heeft er na een paar dagen nooit meer naar gekeken. 

 

 

Dus mensen met kinderen... 

 

Kinderen zijn kinderen.

 

Laat ze dit ook zijn en wees blij dat jij het voorrecht hebt gekregen om hun begeleider te zijn. 

 

En geloof me, als je altijd geduldig met hen omgaat en alles rustig aanpakt, dan zal die ene zeldzame keer dat je ècht eens moet ingrijpen/straffen eens zo effectief zijn.

 

 

x A x

Dit filmpje gaat over ouders en geduld. De boodschap gaat eigenlijk over Alzheimer, maar ik vind het evengoed een duidelijke boodschap over geduld! 


Commentaar schrijven

Commentaren: 0