Bloggers en (onderlinge) support

Van wie zou jij graag eens een comment krijgen?

Toen wij pas begonnen met bloggen deden we dit stiekem en onbekend. Rose en ik deden er alles aan om te vermijden dat vrienden, kennissen of collega's onze blog zouden ontdekken. Want die blog van ons.. Dat was ons kindje. En dat wilden we beschermen. En aangezien we altijd heel eerlijk en persoonlijk schrijven hadden we ook een beetje angst voor reacties van mensen die dichtbij ons staan. Noem het een beetje faalangst. Want het zijn die mensen die rondom ons staan die we ook vertrouwen. En waarvan de mening telt. Dus uit angst voor misschien een puntje van kritiek van onze vrienden besloten wij om onze blog in het begin in de schaduw op te starten...

Nu, enkele maanden later, sijpelen er al echte vrienden in mijn Facebookprofiel, wat ik enkel oprichtte om de Facebookpagina te beheren en vertel ik soms zelf al aan vrienden, collega's of kennissen, dat ik zelf blog.

En elke keer weer gaat mijn hartslag omhoog omdat er toch een beetje stress komt dat iemand onze baby zou durven afkraken.

Nu gebeurt dat gelukkig niet... Neen, geen slecht woord te horen... Geen kritiek, geen flauwe reacties.... Neen...

 

Er gebeurt iets nog vreemder! Er komt gewoon helemaal géén reactie! Ik begin me echt af te vragen als Bloggers misschien een ras apart is? Heb je op deze aardbol een bende bloggers rondlopen die bij elkaar artikels gaan lezen, die comments bij elkaar plaatsen, die advies en steun aan elkaar geven en die het geweldig vinden om te inspireren en om zich te laten inspireren? 

En heb je dan een andere groep, de non-bloggers, die niet graag lezen en het allemaal wat overroepen vinden en er niet van wakker liggen? 

Ik dacht stiekem, toen ik voor de eerste keer tegen een vriendin zei dat ik blogde, dat ze meteen al onze artikels zou lezen... Maar dat is nu, maanden later, nog steeds niet gebeurd. Als ik er subtiel nog eens iet over zeg krijg ik steevast van het gros van mijn vrienden te horen "ahja, just, die blog van u, ik moet daar eens een keer op kijken."

 

°kuch°

 

Excuseer?? "Eens" op kijken?? Waarom wordt dat zo geminimaliseerd door non-bloggers? Beseffen ze wel hoeveel tijd en liefde wij bloggers in onze pagina's steken? 

Waar het zo vanzelfsprekend is om in de nieuwe zaak van je vriendin langs te gaan om hun te steunen, lijkt het totaal onnodig om "eens" een artikel te lezen op een blog.

 

Hoeveel onder jullie krijgen echt steun vanuit je naaste kring? Dat mijn man mijn blog niet leest, dat vergeef ik hem. Hij zou hierdoor trouwens te veel te weten komen over mij en dat hoeft niet zo gemakkelijk te gaan. hah! Maar vanuit mijn vriendenkring vind ik het toch teleurstellend. En dan vraag ik me af... is dat normaal of moet ik ze dringend eens aan hun oren trekken. Kan je verwachten van hen dat ze wel eens de moeite doen om iets te lezen? Of moet ik het maar respecteren dat ze "geen bloglezers zijn, sorry".

 

Stiekem vind ik het toch een beetje jammer, zeker als ik soms hartverwarmende comments lees op mijn artikels of op andere blogs....  En dan vraag ik me al helemaal af als ik met die mensen een klik in het echt zou kunnen hebben... Of is er een scheiding tussen de Blogwereld en de "echte" wereld? Zouden wij blogsters in het echt ook zo lief zijn tegen onze mede-blogsters, of zouden we dan ineens ook "ongeïnteresseerd" zijn?

 

Weet je wat? Ik ga er een conclusie uit trekken...

 

Bloggen haalt gewoon het beste in ons naar boven! Dus jij daar aan de andere van dit computerscherm. You rule! Bloggen zorgt dus niet alleen voor een goede uitlaatklep, maar ook voor inspiratie, inspireren (soms transpireren maar dat is wat anders) en voor much appreciated comments! 

 

°zo fier als een gieter klikt Alice op Bloglovin' en gaat ze nog wat leuke comments bij andere posten... gemeende comments... Want Alice is een blogster. En blogsters rule°

 

x A x

Commentaar schrijven

Commentaren: 5
  • #1

    Merel (woensdag, 11 januari 2017 19:17)

    Ik had het bericht kunnen typen. Gek genoeg kom ik regelmatig kennissen op straat tegen die echt superlief reageren en me complimenteren, maar naaste vriendinnen lezen het nauwelijks. Er zijn een paar echt begaan met waar ik mee bezig ben. Vind het soms lastig, alsof je niets bijzonders doet. En ik weet bijna zeker dat ik andersom wel die interesse had getoond, dus dat doet toch een beetje pijn.
    Aan de andere kant volgen mijn vriend, ouders, zusje, oom en tante en zelfs mijn opa me op de voet. Dus eigenlijk heb ik geen klagen :)

  • #2

    Shrimpie (zaterdag, 14 januari 2017 08:48)

    Ondertussen heb ik al je artikels gelezen en ik ben fan van dag 1! ���

  • #3

    Victorspammer... (maandag, 16 januari 2017 11:33)

    Nee idd geen grote bloglezeres noch reageerder...
    But i love you and allllll you do! ☺����

  • #4

    Alice (dinsdag, 17 januari 2017 11:50)

    Ahahahahah. Victorspammer en Shrimpie... My two besties... Mijn hartje wordt warm omdat jullie me dan toch gevonden hebben. °hartje hartje hartje° Enneuh, blijven lezen hè, weet je wel hoeveel jullie kunnen leren?? °kuchkuch° Kisses, Alice... The one and only... Yours truly

  • #5

    Stephanie (dinsdag, 07 november 2017 22:41)

    Zo herkenbaar!!! Ik ben er ook zo onzeker over en haast niemand uit de familie weet dat ik een blog heb. Maar van degene die het weten is er maar 1 iemand die mijn artikels leest en das mijn ene zus. De andere zus heeft er nog nooit iets op gezegd. Mijn vader en stiefmoeder weten ook dat ik blog maar ook daar tonen ze niet de minste interesse. Dit zorgt er voor dat er alleen maar meer onzekerheid komt... Want mss lezen ze mijn artikels wel af en toe, maar vinden ze het gewoon belachelijk wat ik doen, geen idee eigenlijk...