Goede Opvoeding = Goede Manieren

Want er is niets vervelender dan onbeleefdheid.

Ik vind goede manieren belangrijk, het is een bewijs van goede opvoeding (op welke leeftijd dan ook). Maar met goede manieren heb ik het niet over het al dan niet met mes en vork kunnen eten of het eten met gesloten mond (vanaf een bepaalde volwassenere leeftijd dan weer wel ;))

 

Een heel belangrijk punt in de opvoeding zijn dus goede manieren, met andere woorden: beleefd zijn.

 

Vandaag waren we met z'n drietjes gaan uiteten. Het monstertje had twee speelgoedautootjes gekregen en begon hier fijn mee te spelen, totdat hij net iets te luidruchtig werd: rrrrrr rrrr RRRRR! De wieltjes van de autootjes rolden met topsnelheid over 30cm tafel. 'Nee, niet zo hard. Rustig spelen.' Het monster had de serieuze blik en strenge stem van mama en papa begrepen. 

Uiteten gaan mét kind kan soms niet evident zijn (welke leeftijd dan ook), maar je kan jezelf ook niet opsluiten zolang je met kinderen rondloopt. Je moet voor jezelf nagaan wat haalbaar is, voor jou én je kind. Toen het monster echt nog een passieve baby was, ging hij al mee. Niet dat wij zo'n restaurantgangers zijn, maar áls we gingen, kwam hij gewoon mee (alsof hij zoveel keuze had in zijn Maxi-Cosi). Nu het monster wat ouder is, en bijlange na niet meer zo passief is, mag/moet hij ook nog mee. Maar hij moet zich wel gedragen.
Aan lachen (en eventueel huilen) stoor ik me niet. Aan lekker gezellig spelen ook niet. Maar het mag niet storend worden. Niet voor ons en niet voor de andere gasten.

Dus niet zoals die drie kinderen die vandaag ook uiteten waren met hun ouders! Ik erger me niet snel aan kinderen. Maar wanneer mijn zoontje van 18 maanden meer manieren heeft dan kindjes die waarschijnlijk hun eerste communie al hebben gedaan, dan kan ik toch eens met mijn ogen draaien. Daar gaan we weer met dat oogrollen.
 
De kindjes begonnen rustig met kleuren, dat ze dat andere meisje niet toelieten omdat er "geen plaats meer was" laat ik buiten beschouwing. Daarna gingen ze op de vloer verder kleuren, languit tussen de tafels. De eigenaar is vriendelijk gaan vragen of ze dat aan een tafel wilden doen en niet waar de mensen moesten lopen om het toilet te bereiken. Oké. De kindjes gingen aan tafel. Maar het kleuren was gestopt en nu waren ze met stiften naar elkaar aan het gooien. Nadat de vierde stift door de zaak vloog, vroeg de papa wie was begonnen. Wat maakt dat nu weer uit?! Zeg gewoon dat ze moeten stoppen. Gelukkig kwam hun eten eraan en gingen ze aan tafel.
Ons zoontje had zijn ogen uitgekeken met al die lachende kindjes en vliegende stiften, maar at netjes verder. Toen onze borden zo goed als leeg waren en we rechtstonden om onze jassen terug aan te doen, waren de kindjes ook klaar en hadden ze een nieuw spelletje. Volgens hun ouders mochten ze dat niet daar doen, dus gingen ze een paar tafels verder staan. Daar vloog het balletje! Over mijn (leeg) bord, naast mijn stoel. Een hoop geschreeuw en geduw. Dat jongetje duwde mij weliswaar aan de kant om aan zijn speeltje te komen. Ik keek mijn man met grote ogen aan. Zo mag ons zoontje nooit worden! 

Goede manieren zijn gratis, ze kosten niets (misschien een beetje moeite), maar dit waren toch wel heel arme ouders. Alle kindjes kunnen eens stout zijn of helemaal opgaan in hun spelletje. Maar daarvoor zijn er ouders, om hen te corrigeren. Ik verwacht niet dat de ouders gaan schreeuwen op hun kinderen (liefst niet), maar deze ouders stonden niet eens recht.
Kinderen blijven kinderen. Maar in mijn ogen kan je, nee moét je, je kinderen erop aanspreken als hun gedrag de keel begint uit te hangen. Vooral als je niet alleen bent maar ook andere mensen stoort.
Ik weet heus wel dat kinderen soms vermoeiend kunnen zijn en dat je soms denkt 'laat maar' en ze gewoon hun gang wilt laten gaan. Maar laat tenminste zien dat je erom geeft, dat het je wat kan schelen hoe je kind zich gedraagt (in het openbaar).

Het is niet aan de restauranteigenaar om te zeggen dat je kinderen zich moeten gedragen.

Ik zou me dood schamen als een vreemde mijn kind op de vingers moest tikken. Wanneer je het niet gezien hebt, is dat wat anders, dan bedank je de vreemde voor zijn oplettendheid en excuseer je jezelf en laat je de kleine zich ook excuseren. Dat vind ik wel zo netjes.

Maar dan heb je van die ouders die hun kinderen engeltjes vinden en het niet geloven, laat staan sorry zeggen. Of mensen die het grappig vinden. Ja, zo zijn er ook. 'Ach, het blijven kinderen he' grote smile. (Nee, een winkelkarretje 7 keer tegen mijn hielen oprijden is NIET grappig)

Het is soms moeilijk. Wanneer je kind iets doet en zodra je er iets van zegt een grote keel openzet. Dan zullen er mensen kijken. Gênant. Ja, mijn kind huilt omdat *vul zelf maar in*. Nee, ik ben geen slechte ouder omdat ik mijn kind laat huilen omdat hij zijn zin niet krijgt. 
Liever een kind dat nu zijn zin niet krijgt maar wel manieren vormt!

Bij deze, mijn kind durft wel eens te huilen omdat hij zijn tutje niet krijgt in de auto, en nee, ik ga hem dat tutje ook echt niet geven, want dan weet hij dat hij altijd zijn zin zal krijgen door te huilen.

 

Of ben ik nu een strenge ouder?!

 

x R x

Commentaar schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Vlijtig Liesje (dinsdag, 17 januari 2017 10:49)

    Nee, ik vind je een verstandige ouder!

    En goede manieren vind ik ook heel belangrijk.

  • #2

    Rose (vrijdag, 20 januari 2017 20:18)

    Dankjewel! Beleefde kinderen zijn dan ook veel leuker ;)