Zwanger na een miskraam

Derde zwangerschap, tweede kindje

Geschreven door Rose

Allereerst wil ik even een gat in de lucht springen en tegelijkertijd wil ik me verstoppen onder de grootste steen die ik kan vinden.

 

Ik ben voor de derde keer zwanger. (1) Ik heb een zoontje, (2) een littekentje en (3) een groeiende buik. Halverwege mijn zwangerschap durf ik het eindelijk te zeggen. Mijn familie weet het natuurlijk al eventjes maar voor de buitenwereld valt er momenteel nog niets te zien (letterlijk).

 

Mijn gevoelens en gedachten zijn de eerste weken als een achtbaan tekeer gegaan met telkens blijdschap en angst op de hoogste en diepste punten. Ik denk namelijk nog vaak aan mijn miskraam. Of eerder, ik mis iets wat ik nooit heb kunnen aanraken maar waarvan ik weet dat het er wèl is geweest. Wanneer je iemand verliest, dan kan je daar een gezicht opplakken, maar ik weet niet wie ik mis en dat maakt het soms moeilijk. Ik ben dolblij met mijn toekomstige tweede kindje, maar ik weet dat het mijn derde zwangerschap is. Er is/was nog "iets" dat liefde van mij kreeg, "iets" zonder gezicht en dat kan ik niet benoemen.

 

Omdat ik mijn tweede spruit nog niet kan vastnemen is de vergelijking met mijn tweede zwangerschap snel gemaakt, want die heb ik namelijk ook nooit vast kunnen houden hoewel ik de uitgerekende datum allang voorbij ben. Als mensen ontdekken dat ik nog steeds zenuwen heb voor deze derde zwangerschap dan krijg ik meestal te horen dat het 'toch goed zit', ik ben de twaalf weken immers al voorbij. Daar trek ik me dan ook aan op, maar ik ben een natuurtalent in doemdenken (met mijn verpleegkundige achtergrond wéét ik maar al te goed wat er allemaal nog mis kan gaan). Het is dus voornamelijk een kwestie van gedachten verzetten en me concentreren op die andere emoties.

 

Want naast blijdschap en angst is er nog een belangrijke emotie die te pas en te onpas opduikt, namelijk dankbaarheid. Hoe kwaad en jaloers en hoeveel slechte emoties ik ook kan krijgen, het verdwijnt allemaal in het niets. Ze worden verdrongen door een gevoel van dankbaarheid. Dat klinkt misschien heel erg melig, en dat is het ook.

Wanneer het monster flink aan het spelen is of mij spontaan een knuffel komt geven, wanneer mijn man zomaar iets voor mij doet, en wanneer ik dat tweede monster voel rollebollen in mijn buik (want die liet zich al snel voelen). Hoewel ik vroeger al reeds de eigenaar was van de mommypowers, is dat nu verdubbeld! Ik wist niet dat ik zo'n sentimentele kip kon zijn. Amai, er kan zelfs geen reclameblok voorbij gaan zonder dat ik een traan moet wegpinken. En meestal gaat het dan ook nog om zoiets belachelijks dat ik me er echt voor schaam.

 

Mijn kwaaltjes voor het eerste trimester zijn dus kort opgesomd: duizeligheid, misselijkheid*, moeheid en super mommypowers!

 

*Ochtendmisselijkheid heb ik trouwens nooit gekend, de-klok-rond-misselijkheid wel. In het begin was het gewoon een misselijk gevoel dat zich langzaam uitbreidde tot "luchtbraken" en daarna tot all the way over de nek gaan... Dit even om mijn onbegrip voor het woord "ochtend"misselijkheid duidelijk te maken.

 

Missen wat je niet had...

Er zijn veel mensen die je gevoelens teniet zullen doen of alles willen relativeren. Zulke mensen gebruiken vaak het zinnetje: "tja, ik weet niet hoe het is, ik heb dat nooit meegemaakt." Zulke mensen kan ik de nek omdraaien.

Iets zelf niet hebben meegemaakt betekent niet dat je iemand anders ermee mag kwetsen, gewoon omdat je zogezegd niet weet hoeveel verdriet dat met zich meebrengt. Ik heb harde uitspraken moeten aanhoren.

 

Maar als ik een boodschap mag meegeven: je gevoelens zijn misschien wel niet te vergelijken met iets anders, maar het is meer dan een droom die kapot gaat, voor heel even was het namelijk werkelijkheid. En hoe kort die werkelijkheid ook was, het verdriet is echt. Laat niemand je wijsmaken dat het "maar" 6 of 10 of 12 weken waren. Of dat het nog geen "echt" baby'tje was. Want dat was het wel, misschien niet tastbaar voor de buitenwereld, maar dat zijn zoveel zaken ook niet.

 

Je moet er overheen, maar je mag het wel meenemen.

 

Het zal vervagen, maar je zal het niet vergeten.

 

x Rose x

Commentaar schrijven

Commentaren: 0