A Murphy Wedding

A Murphy Wedding - Trouwen - Trouwfoto

De mooiste dag van je leven...

F*ck you, Murphy!

Geschreven door Rose

"The following is based on actual events. Even some of the names, locations, and events have not been changed."

 

Hier werd al eens vermeld dat ik een haat-liefde-verhouding heb met de wet van Murphy, hieronder kan je lezen wat ik daarmee bedoel, want 4 jaar geleden (!) ben ik geheel in Murphy-stijl getrouwd!


The Proposal

 

Met de meest romantische bedoelingen had mijn toen-vriendje rozenblaadjes van onze rozenstruik verzameld en een pad gestrooid dat ik "toevallig" moest ontdekken en volgen.

 

Little did he know…

 

dat rozenblaadjes in schemerig licht, griezelig veel weghebben van bloedspatten. Véél bloedspatten. Ik schrok me dan ook een ongeluk toen ik het ontdekte.

 

Nog nooit klonk een “verrassing” zo zielig.

"Het ruikt wel heel lekker..." Fair enough! En hij popte de question.

 

Niet alleen kreeg ik een mooie ring, waarvan we allebei vreesden dat hij te klein zou zijn, maar nu hebben we ook een heel uniek 'verlovingsverhaal'. Vrijdag de dertiende is niet voor iedereen zo mooi ;)


The Wedding Planner

 

Een beetje verder in de tijd. We zitten volop in de voorbereidingen van de bruiloft, wanneer plots mijn laptop met alle informatie (maar dan ook ALLE informatie) crasht. Gewoon zomaar, omdat het kan en misschien een heel klein beetje omdat ik hem te hard had dichtgeklapt. (Sttttt! Ik ben nog steeds in de ontkenningsfase)

 

Gelukkig is mijn man bevriend met iemand die veel van computers kent en al snel vonden ze al mijn mapjes terug op de harde schijf. Ware het niet dat het spookmapjes waren, allemaal leeg, stuk voor stuk. Noooooo!

 

Maar wat kan er dan allemaal verloren gaan? Wel, ik ben nogal voor de DIY's en had de uitnodigingen en ander papierwerk zelf ontworpen à la Pinterest-style. Thank-God had ik toevallig toch een paar back-upjes gemaakt en kon ik alles redelijk snel overdoen. Beat that Murphy!

 

De laptop was wel ten dode opgeschreven, maar dat is weer een heel ander Murphy-verhaal. (Letterlijk!) 

Of toch niet? Er stond nog iets op die laptop, iets waarvan ik eerst niet eens wist dat je het zelf moest maken: de misboekjes.

 

Van de pastoor (of is het priester?) hadden we de opdracht gekregen om misboekjes te maken. Op zich geen probleem, zelfs leuk om te doen, maar wel veel werk. Veel werk dat verloren was gegaan in de computer-crash…


The Bachelor Party

 

Boekjes opnieuw gemaakt op de computer. Op de computer. Niet op papier.

 

Eén dag voor de trouw. Een lieve collega van mij had voorgesteld dat zij de boekjes wel wilde printen, haar vader had namelijk een grote printer waarmee ook de folders voor de scouts (KLJ, Giro? OMG wat ben ik slecht in die namen!) werden geprint.

 

Boekjes werden geprint. Wet van Murphy. Boekjes werden verkeerd geprint.

 

Mijn lieve collega had dit gemerkt, maar iets te laat, waardoor ze de boekjes zelf ging printen met haar eigen printertje.

Gelukt! (Dat de boekjes oorspronkelijk recto verso waren en daardoor vreemde witte pagina’s hadden, laten we even buiten beschouwing) Het zou de wet van Murphy niet zijn als ik niet kon mededelen dat haar printertje het loodje had moeten leggen... Sorry!

 

Onze vrijgezellenavond werd dan ook een vrij gezellige avond waarin we, en dan vooral mijn nu-man, boekjes hebben geniet. Whoop whoop!

 

Iets zelf doen is leuk, maar dan moet wel alles meewerken; het lichtknopje, de computer, de printer en de auto!

 

Auto? O ja, auto!

 

Mijn man en ik zijn beiden erg te vinden voor het oude, het antieke, het eclectische... Zo had mijn man (toen nog verloofde) een mooie wagen op de kop weten te tikken en na veel rondgevraag besloten we dat dat onze trouwauto werd.

 

Aangezien we allebei al een auto hebben (omdat we beiden in posten werken gaat het praktisch gezien echt niet anders), zou het nogal een dure aangelegenheid worden om heel snobistisch ook nog een derde auto te hebben/verzekeren/inschrijven. Het geld groeit nu eenmaal ook niet op onze rug...

A Murphy Wedding - Trouwen - Trouwauto met snor - Carstashe

De snor (aka carstache) is trouwens ook volledig DIY!

Juist een maand voor onze trouw zou de auto 25 kaarsjes mogen uitblazen en zou hij door het leven gaan als een heuse oldtimer. Wat een geluk!

 

*dramatische muziek – ta ta taaaaaah*

 

Nee, toch niet. Blijkbaar had onze mooie wagen ook nog een jaartje dienst gedaan als "bedrijfswagen" en dat jaartje werd afgetrokken van zijn 25-jarige leeftijd…

 

Juist een maand voor onze trouw zou de auto net geen 25 kaarsjes mogen uitblazen en zou hij nog net niet door het leven gaan als een heuse oldtimer. Murphy? Wat nu?

 

Onverzekerd rondrijden was absoluut GEEN optie (Murphy kennende). De auto inschrijven als ‘gewone’ wagen zou een veel te dure aangelegenheid zijn.

 

 

Maar, ik moet het mijn ventje beamen dat hij met een goed idee op de proppen kwam. Een testrit. Je kan een wagen voor één dag verzekeren om er mee rond te rijden voor een testrit. Natuurlijk rekening houdende met enkele voorwaarden. Maar wij moesten naar het gemeentehuis en naar de kerk om dan van auto te wisselen. Ideaal!


 The Wedding Crashers

 

Het had de hele week al vreselijk gesneeuwd, er was een ware (bizar late) sneeuwstorm geweest in ons Belgenlandje, maar op onze trouwdag straalde de zon en glinsterde de sneeuw! We zitten midden maart btw.

 

Ondertussen zat ik in de make-up en werd mijn haar gedaan door de kapster.

 

O nee, de fotografe stond voor de deur en vertelde me doodleuk dat de kapster ziek was. Dus de fotografe deed mijn kapsel.

Fier als een gieter (toch echt een vreemde uitdrukking, niet?) kwam mijn ventje me oppikken met zijn mooie wagen.

 

Op naar het stadhuis waar ons voldoende parkeerplaatsen werden vrijgehouden. Did you read that? Yes, sarcasm.

 

Een paar dagen voor de bruiloft kregen we te horen dat we toch geen parkeerplaatsen voor het gemeentehuis kregen omdat daar de viskraam kwam te staan. VISKRAAM! Uiteindelijk is dat (gelukkig) niet doorgegaan door het slechte weer, maar we moesten wel ver parkeren en glibberend naar het stadhuis schuifelen. Hands on that granny!

 

Op naar de kerk, waar we wel goed konden parkeren. Again with the sarcasm? Yes.

 

Mijn ventje had een paaltje geraakt met onze mooie, maar belachelijk grote wagen. Had ik al vermeld dat het om een lijkwagen gaat, dan kan je je voorstellen hoe groot hij is… Het goede aan oude auto’s is dat ze stevig zijn, niet zoals die hedendaagse auto’s.

Auto 1 – Paaltje 0

 

Wij hadden in de periode tussen de plechtigheid in het gemeentehuis en die van de kerk nog eventjes een fotoshoot (waar ook niet alles over gezegd is). Laten we het erop houden dat mijn man met camera-apparatuur kon sjouwen.

 

Om alles op tijd in de kerk te krijgen, hadden mijn ouders het bloemstuk en de misboekjes meegenomen.

 

“Waar zijn de misboekjes?” vroeg de pastoor, “Waar zijn mijn ouders” vroeg de bruid, “Waar zijn mijn ouders” vroeg de bruidegom.

 

Here comes Murphy! Laten we bij het begin beginnen. De zus van mijn man (Alice BTW) woonde toentertijd in Brussel. Toen zij en haar toen-vriend op weg waren naar de trouw werden ze aangehouden voor een uitgebreide controle. Uitgebreide controle!

 

Met als gevolg dat ze te laat waren voor de dienst in het gemeentehuis... Met als gevolg dat mijn schoonzus (die trouwens pas bevallen was) heel over haar toeren was en eerst even tot rust moest komen...

Mijn ouders zouden mijn schoonouders (en schoonzus) meenemen naar de kerk. Kan je nog volgen? Dat liep dus een beetje uit.

 

Uiteindelijk waren ze net op tijd en konden we de misboekjes uitdelen aan de mensen die al in de kerk zaten.

 

Does it stop here? Nope, Murphy’s wet was ook nog eventjes van toepassing in de kerk (en nog lang daarna).

“Jean, de Sjier!” Van wie zou die uitspraak komen?

 

Een simpel strikje, zo eentje waarmee je de veters van je schoen ook bindt, hoe snel kan je dat verprutsen? Volgens Murphy vrij snel.

In plaats van aan het beentje van de strik te trekken, om de trouwringen los te krijgen, trok meneer de pastoor aan het lusje, waardoor alles vast kwam te zitten.

Na nog een verwoede poging van mijn getuige, riep de pastoor de hulp in van de koster, die met een gigantische schaar de ring wist te bevrijden. Geweldig!

 

Ik had nog nooit zoveel gelachen, vooral niet in een kerk. Het was zo mooi en leuk dat mijn wangen er pijn van deden.

 

Na het hele trouw-gebeuren vetrokken we naar ons diner. En raad eens wie er bij het pasgetrouwde paar in de auto zat, samen met haar pasgeboren zoontje... Haha!

 

 

Wie heeft er nog een leuk trouwverhaal? ;)

 

x Rose x

Commentaar schrijven

Commentaren: 0