Als je zin hebt om jezelf achter het behang te plakken

time-out, burn-out, stress, nervositeit, zwangerschapsymptomen

Weke hersenen, ronddolende hormonen en emoties AKA zwanger!

Geschreven door Alice

 

Zwanger zijn… Het is tegenwoordig iets wat niet meer zo vanzelfsprekend is. 

Klagen durf ik dan ook niet meer echt te doen want ik weet dat er dan heel veel vrouwen denken:”Hoe durf je te klagen, ik zou graag in jouw plaats willen zijn!”

 

Maar ik moet het toch even kwijt…

 

Ik ben zwanger en ik word soms gek van mezelf. Ik zou mezelf werkelijk achter het behang willen plakken van frustratie… Ik zal eens een paar voorbeelden geven. 

 

* Ik had gisteren zin in milkshake.

 

In de frigo lagen er aardbeien en twee behoorlijk fruttige bananen. Ideaal om in de milkshake te gooien en nog gezond ook. Fijn fijn fijn.  Ik leg alles netjes op het aanrecht en neem de blender uit de kast. Hmmmm, vreemd, waar is dat dopje wat zo in het midden van de deksel moet? Even terug in de kast duiken. Hop, op handen en voeten even gluren. Niets. Even aan de man vragen. Die is aan het bellen en wappert met zijn handen in een soort van “i don not know honey” gebaar. Dan maar de kast even wat dieper inspecteren.

Drie kasten verder en een hoop frustraties later heb ik het dopje nog steeds niet gevonden. Mijn gezond verstand zegt: “let it go. Gooi alles in de blender en hou je hand erop of leg er een dekseltje van iets anders op.” Mijn zwangere hormonen gillen echter: “Dat dopje is vast kwijt voor eens en voor altijd. On-ge-lo-fe-lijk. Wat heb ik nu aan een blender zonder dopje? Moet ik dan een nieuwe kopen? Maar ik kan toch geen nieuwe kopen voor alleen een dopje? Mijn man heeft het vast weggegooid. Wat een chaos. Ik heb NIETS in mijn leven onder controle. Ik kan dit niet meeer aan!” Resultaat? Een pruillip, een man die er niets van snapt en géén milkshake.

 

* Of het incident met de telefoon…

 

We hebben een vast telefoontoestel waarvan sommige knopjes een beetje blijven hangen af en toe. Op zich geen ramp, ware het niet dat ik met mijn stomme kop vergat mijn gsm factuur op tijd te betalen en dus naar de klantendienst moest bellen. Halverwege het Proximus menu en tien gefrustreerde pogingen om bij de juiste dienst te geraken later moest ik nog één keer op 1 drukken. En net dan beslist mijn telefoon om net dat knopje in de steek te laten. Een geplooide nagel en veel gevloek verder was ik zo boos dat mijn brein weeral in tweestrijd ging. Mijn gezond verstand zegt op zo een moment “Chill, leg af, haal desnoods de batterijen eruit, gebruik de gsm van de man en begin opnieuw. No reason to panic. Solutions genoeg.” Mijn zwanger brein vertelt me echter dit: “WHAT TE F*CK!!! K*T TELEFOONNNNNN. IK GOOI JE NU DOOR DE VENSTER EN DAN RAAP IK JE OP EN RIJ IK NOG TIEN KEER OVER JE HEEN. Ik kan dit niet aaaaaaaaaaan. I neeeeeed youuuuuuuuuuuuu. Wat moet ik nu dooooeeeennnnnnnnn?” Waarop mijn gezond verstand nog harder roept:”Wij gooien niets stuk hoor, mevrouwtje Alice, wij hebben respect voor spullen. Put It Down!” Waardoor mijn zwanger brein helemaal de controle verliest en roept “Ooh neeeee, ik kan nergens meer tegen. Ik wil dingen stukgooien. Ik ben een slecht meeeennssssss” En hoe eindigt dit dan? Juist. In tranen. De man weet weeral niet wat hem overkomt en moet de telefoon uit mijn handen frummelen en zeggen: “baby, het komt wel goed. Zal ik even voor je bellen?”

 

* En dan heb je nog de body issues…

Elke dag weer is een rollercoaster van emoties naar mijn eigen lichaam toe. Dat in combinatie met al dan niet gepaste opmerkingen van collega’s/vreemden en anderen maakt dat ik echt wel eens de kluts kwijt geraak. Want als je zwanger bent, dan komt er een buik. Je lichaam verandert. En er zijn dagen dat ik mezelf ongelofelijk goed in mijn vel voel en denk: zie hoe cute! Een buik! Met een baby erin! Wat een wonder! Maar je hebt ook de dagen waarop ik denk: “urgh, een buik, waar zijn mijn voeten? Is dat een dubbele kin?? Oh nee, mijn navel is weg.” En als je dan probeert om iets leuks uit de kleerkast te toveren om jezelf wat op te peppen dan word je natuurlijk net op zo een moment geconfronteerd met te korte topjes, krappe BH’s, knoopjes die op springen staan, kleding wat meer op een zak lijkt dan op een kledingstuk en een buik die in jouw ogen plots lijkt op die van een 35 weken zwangere terwijl je nog maar 22 weken ver bent. It’s all a state of mind zou je dan moeten denken, maar ik denk dan vooral: “whyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy? I AM A WHALEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE” En een tripje naar het shoppingcenter brengt dan ook al niet veel soelaas want er is of geen mama collectie, of alles is te kort (ik ben al groot en dan nu die buik er nog bij, H&M zal het voor mij niet worden.) of het is nogal prijzig waarbij ik denk: “Dat geld geef ik liever uit aan de baby, ik koop wel een gewoon tshirt in maat XL” Over zelf-sabotage gesproken… °zucht°

 

 

Dus zo zie je maar. Vrouwen. Ik snap dat mannen ons niet snappen. Ik snap mezelf niet eens op dit moment. 

 

°Alice knuffelt haar man en fluistert in zijn oor: “nog een paar maanden mannetje… nog even volhouden. “ En diezelfde knappe echtgenoot knuffelt terug en zegt: “ik hou evengoed van jou, you crazy whale”°

 

 

x Alice x

Commentaar schrijven

Commentaren: 0