Week van de opvoeding of overdreven gepamper? #notperfect

Curiosity killed the cat... 

Geschreven door Rose

Dit las ik eergisteren in de krant: "Ouders, laat je leven zien zoals het echt is” (m.a.w. "Ouders worden ongelukkig van het zien van perfecte foto’s van perfecte gezinnetje op Sociale media”)
Zet je wél die foto online waarop de kinderen lief lachen, maar steek je de camera liefst weg wanneer ze krijsend door de supermarkt lopen? Doodnormaal, maar het kan ook anders: de Opvoedingslijn roept op om net de imperfecte en eerlijke momenten te delen op sociale media. Met de hashtag #notperfect wordt ouders gevraagd foto’s te delen van hindernissen die ze ondervinden tijdens de opvoeding. De Opvoedingslijn wil in de Week van de Opvoeding het taboe doorbreken van de schone schijn. “We creëren met zijn allen een perceptie die volledig tegengesteld is aan de realiteit”, klinkt het. (...)

Dit hoorde ik gisteravond op de radio: “Jongeren let op: Facebook en Instagram schaden jullie mentale gezondheid” (m.a.w. “Jongeren worden ongelukkig wanneer ze op sociale media zien dat anderen een beter leven hebben dan zij”)

De bekende sociale media als Facebook en Instagram schaden de mentale gezondheid van jongeren. Dat blijkt uit een onderzoek van twee Britse gezondheidsorganisaties. "Jongeren moeten beseffen dat anderen - net als zij - enkel positieve zaken online zetten", legt professor psychologie Koen Ponnet uit.

"Facebook is eigenlijk een ideaal medium om te tonen hoe je wil zijn", gaat Ponnet voort. "Je toont je van je beste kant naar de buitenwereld toe. Van de vijftig foto's die je neemt, post je enkel de beste. Je krijgt veel likes en reacties en je zelfwaardering stijgt. Maar wanneer je plots iets minder reacties krijgt, ga je vooral letten op hoe anderen schijnbaar het ideale leven hebben. Je beseft op dat moment niet dat anderen - net als jijzelf - enkel positieve zaken erop zetten. Dat moeten jongeren leren. In werkelijkheid loopt er niemand constant fluitend door het leven.” (...)

 

Dit dacht ik:

 

Ik heb al eens eerder een artikel geschreven over mensen die op Sociale media het perfecte leven lijken te hebben én over mensen die alleen maar mooie foto’s de wereld insturen. Maar ik kon het niet laten om weer aantekeningen te maken bij het horen van dit nieuws.

Er wordt nu vaak gezegd dat de opkomst van Sociale media (waaronder voornamelijk Facebook en Instagram) veel mensen ongelukkiger maakt omdat het mensen een verkeerd (perfect) beeld geeft van hoe andere mensen leven. Natuurlijk valt het effect van de sociale media niet te ontkennen, maar het is belachelijk om te denken dat dit enkel een fenomeen is ten gevolge van de sociale media. Kijk eens op straat. Zelfs vóór de komst van sociale media. Hoeveel mensen lopen er niet poep-chique rond alsof ze alles voor elkaar hebben, terwijl ze misschien maar met moeite de eindjes aan elkaar kunnen knopen? 'Zich beter voordoen dan dat ze eigenlijk zijn…' Het is er altijd al geweest, het heeft zich nu enkel (voor een gedeelte) verplaatst naar het www. 

Maar moet je mensen gaan verbieden om zich zo voor te doen?  Net zoals ze nu vragen aan ouders om eens een niet perfecte foto van hun kinderen/huishouden te delen (in het teken van de week van de opvoeding)? Voor mij niet. 

Hebben we dan niet genoeg hersencellen gekregen om niet zomaar alles aan te nemen wat op ons schermpje kom te staan en verder te denken dan onze neus lang is? En is sociale media niet een beetje zoals een fotoboek of een vitrinekast? Ik ga geen (lelijke) foto’s van huilende kinderen in een fotoboek of fotokadertje steken, net zo min als dat ik trots rommel in mijn vitrinekast zou etaleren. Waarom zou ik dat dan wel doen op sociale media? Nee, in mijn fotoboek staan zaken waar ik trots op ben, blij van word of waar een herinnering aan zit. 

Wil je echt weten hoe het er bij iemand aan toe gaat, ga er dan mee praten. Ga op bezoek. Gebruik je verstand. Niemand is perfect en er bestaat ook nog altijd zoiets als privacy -ik bedoel- moet je echt altijd alles weten? Ik hoef geen foto te zien van iemands stoelgang om te weten dat hij ook naar de wc gaat en ik kan me ook heel goed voorstellen dat dat bij hem ook niet naar Chanel n°5 ruikt...

Willekeurige foto's gevonden op het internet met de term "Reasons why kids cry"

Hoewel ik sommige niet perfecte foto’s, voorzien van een grappig onderschrift, echt wel kan appreciëren, moet ik niets hebben van zomaar “niet perfecte” foto’s. Ik kan er oprecht niet tegen als ik een kind zie huilen, al is het maar op foto. (Ik krijg zelf tranen in de ogen terwijl ik niet eens weet waarom het kind huilt, mijn man lacht me uit en ik kan alleen maar mijn hormonen de schuld geven) En wat moet ik met een foto van een rommelige woonkamer? Dat interesseert me dus geen hol. Nee, laat me een foto zien van een opgeruimde woonkamer die ik kan bewonderen of zelfs inspiratie uit kan halen. “Oh, dat is een handige opbergdoos voor speelgoed”, “Dat zijn mooie kussens”, “Zo kunnen we de zetel misschien plaatsen”. Zie? Handig.
Het kan fijn zijn om te zien dat het in andere levens ook niet (altijd) perfect is. Maar had je dat nu echt gedacht?

"O kijk, mijn kind huilt. Laat ik er een foto van maken zodat ik dit zielige moment altijd zal kunnen herinneren (in plaats van actief iets te doen voor mijn kind). Mensen gaan dit vast leuk vinden om naar te kijken…” Nope, zo werken mijn hersencellen niet.

Natuurlijk is het niet leuk om constant met je neus op de feiten te worden gedrukt wanneer iemand het “beter” heeft dan jou. Maar vergeet niet dat dat “beter” er niet vanzelf kwam. Er moet altijd iets aan vooraf gaan. 
Wij zijn bijvoorbeeld aan het verbouwen en vallen van het ene probleem in het andere. Natuurlijk vind ik het niet leuk om te zien hoe goed anderen hun huis/verbouwing is/gaat. Maar als je dan eens praat met die mensen dan hoor je vanzelf dat zij ook hun problemen hebben gehad alvorens ze die foto op Facebook plaatsten. En eerlijk is eerlijk, ik plaats ook geen bouwstressfoto’s op Facebook. Daar doe ik namelijk niemand een plezier mee en als mensen willen weten hoe het gaat, dan komen ze maar eens babbelen (of ze komen eens lezen op de blog).
Zo gaat dat ook met die perfecte leventjes online. Praat eens met die mensen en als het je echt stoort, stop met ze te volgen. 
En dan nog iets, mensen die alles online gooien worden vaak als zaag bestempeld. "Och, daar is ze weer met haar pijntjes en kwaaltjes." Geen perfectie te bespeuren, maar maakt dit dan gelukkig? 

Wanneer je niet geconfronteerd wilt worden met het feit dat sommige mensen weeral op vakantie gaan of weeral naar een chique restaurant zijn gegaan, stop dan gewoon met het bekijken van hun foto’s. Want curiosity killed the cat. Verschuif je prioriteiten naar jouw leven. Om te beginnen kan je ze ontvolgen zodoende dat -wanneer je nieuwsgierigheid de bovenhand krijgt- je even kunt gluren, maar je niet elke keer die perfecte foto’s bovenaan je startpagina ziet verschijnen.

Het ligt eigenlijk in je eigen handen. Niemand verplicht je om op sociale media te gaan kijken.
Misschien moet er een waarschuwingslabel op sociale media worden geplakt:

*Pas op; kan voor een gedesoriënteerd beeld van de werkelijkheid zorgen. Hoofdzakelijk leuke content. De lelijke selfies worden gewist. En de rommel wordt van de foto gecropt.*

 

 

 

x Rose x

Commentaar schrijven

Commentaren: 0