Mijn kind heeft huidhonger

De voordelen en de noodzaak van knuffelen

Geschreven door Rose

Mijn kind heeft huidhonger. En neen, haal die horrorfilmachtige beelden maar uit je gedachten. Geen kannibalistische toestanden hier. 

 

Eigenlijk is huidhonger gewoon een term voor de behoefte aan lichamelijk contact. En dat is een behoefte die elk baby'tje (kind/volwassene) heeft. Dus in principe zou de titel van dit artikel "mijn kind heeft heel veel huidhonger" moeten zijn.

 

Tijdens mijn eerste nacht met de mini was het al duidelijk. Die 20cm tussen mijn bed en zijn bed waren er te veel aan. Na het eten, het boertje, de nieuwe luier en uitgebreid knuffelen, bleef hij ontevreden in zijn bedje huilen, totdat ik hem vastnam. Ten einde raad heb ik toen toch maar gebruik gemaakt van het belletje (in het ziekenhuis kan je ten alle tijden beroep doen op een vroedvrouw maar ik wil ze altijd zo weinig mogelijk storen). "Huidhonger" wist de vroedvrouw mij te melden. En hup, bedhekken omhoog en de mini sliep die nacht bij mij in bed... En de volgende nachten.

 

De co-sleeper

Thuis hebben we een co-sleeper naast het bed staan. Ook niet altijd voldoende. Het liefste valt hij, in mijn armen of op de buik van zijn papa, in slaap. Vannacht was weer zo'n nacht. Hij bleef maar mopperen -in het midden van zijn bedje- en uiteindelijk ging hij over op huilen. Het is niet zo dat ik hem niet bij mij in bed wil, ik heb alleen zo'n schrik dat ik eens op hem ga liggen of dat hij onder de lakens schuifelt. Uiteindelijk heb ik hem toch maar naast me in bed gelegd en al snel voelde ik een handje tegen mijn hals. HUIDhonger. 

 

In de loop van dit artikel wat opzoekwerk gedaan in verband met huidhonger en ben ik heel interessante informatie tegengekomen.

9 maanden lang draag je dat mini-mensje constant bij je. In mijn geval zelfs langer dan 41 weken. Het is een periode van pure geborgenheid en dan komen ze in de grote wereld.

 

Over het algemeen hebben wij geen klagen, het is niet zo dat we een huilbaby hebben. We hebben gewoon een knuffelkont. Vooral 's avonds, vanaf 18u ongeveer, dan heeft hij de grootste huidhonger. Als hij dan (eindelijk) op de arm in slaap valt en voorzichtig word overgebracht naar zijn park of wieg, dan springen zijn ogen onmiddellijk open zodra hij de matras raakt. Zijn ogen zijn dan trouwens niet het enige die opengaan, zijn keel gaat dan ook goed open.

 

Oxytocine, het knuffelhormoon

Aanraking is een basisbehoefte. Zoek het apen-experiment van Harry Harlow* maar eens op. Bij aanraking komt oxytocine; ook wel het knuffel- of bindingshormoon genoemd, vrij (iets waar elke moeder sowieso al van heeft gehoord).  Een hoog oxytocinegehalte wordt geassocieerd met een gevoel van vertrouwen en verbondenheid, en speelt een belangrijke rol in de hersenontwikkeling (puur wikipedia dit). Om het niet te wetenschappelijk te maken: oxytocine is goed :)

 

Ik ben best handig met één arm ter beschikking, maar heus niet alles is te doen zonder mijn twee handen. Eten is geen probleem, zelfs een beetje opruimen gaat nog. Maar de afwas of de strijk zijn een no-go! Heel af en toe ben ik dus genoodzaakt om hem even te laten wenen. Maar het liefst van al laat ik de strijk even voor wat het is en profiteer ik van de knuffelmomenten.

 

Een kind draag je 9 maanden in de buik en 9 maanden op de buik, daarna zal hij meer interesse krijgen voor de buitenwereld. Uit onderzoek is trouwens gebleken dat baby's die gemiddeld bijna 10u lichaamscontact per dag krijgen 50% minder huilen dan baby's die "maar" 8,5u kregen. Als dat geen goede reden is om te knuffelen, mocht je die nodig hebben, dan weet ik het ook niet ;) 

 

 

x Rose x

 

 

*Op eigen risico. De experimenten zijn erg controversieel en vooral erg zielig. 

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    S (zaterdag, 26 augustus 2017 19:25)

    Je schrijft dat het soms niet anders kan dan hem te laten huilen, omdat je niet alles met één arm kan doen. Al eens aan een draagzak of -doek gedacht? Dat was mijn redding :) Mijn zoontje heeft zowat 3 maanden aan mij geplakt en toch had ik daar weinig "last" van aangezien ik alles kon doen met een draagzak. Na drie maanden was het plots over en werd hij wat zelfstandiger. Hij knuffelt wel nog steeds graag ;) Gelukkig maar!

  • #2

    Rose *l-a-m (zaterdag, 26 augustus 2017 19:37)

    Dag S, daar had ik ook al aan gedacht en het heeft me inderdaad ook al een aantal keer goed geholpen. Maar het feit dat de kleine man heel veel teruggeeft, helpt niet echt. Haha, ik heb al een aantal keer een decolleté vol melk gehad ;) Ik wissel dus een beetje af maar eigenlijk zou ik nog graag een goede draagzak willen i.p.v. een draagdoek, daar kan ik hem hopelijk sneller in en uit halen ;) En knuffelkontjes zijn geweldig, he!

  • #3

    S (zaterdag, 26 augustus 2017 19:51)

    Oh jee dan is dat idd niet dé oplossing haha. Ik ben ook niet handig met doeken dus heb altijd een draagzak gehad. Tot 6 maanden heeft mijn zoontje in de marsupi gezeten, makkelijker kan niet want dat is met velcro :) En toch heel stevig. Nog veel plezier met je knuffelkont!